تبليغاتX
باران






زندان

تا چشم کار می کند همین اسکله‌ی آهنین تا بنا‌گوش زمین پیش رفته است

و گاهي درختان نيز در اين مسير دخيلند
ولي چگونه زيسته‌انددر ميان اين زندان‌هاي كوچك

و چراغ هايي كه روشن خواهند كرد زماني ، زندان بندگي را

آري افق در دور‌دستها محو است
                                     و خورشيد ديگر سر زنده نيست

نورش را بر گستره ي زندگي نمي‌بيني
                                      و ماه لبخندش تلخ است و زهر آلود

ستاره‌ها در شبان تنهايي‌هايم
                       ديگر چشمك نمي‌زند

راستش را بخواهي، اصلا ستاره‌اي نيست
                                        ستاره‌ها رفتند و جايشان را به نور افكن‌هاي بالاي خانه داده‌اند

دلم براي خودم مي‌سوزد
                        دلم براي كودكم كه در اينجا زبان به تمنا خواهد گشود
                                                                                          مي‌سوزد ...

1386/09/10     

تاريخ ارسال : سه شنبه 9 بهمن1386
نويسنده مطلب : باران
موضوع مطلب : حديث ماتم


آخرين مطالب وبلاگ
بدبخت دیدید؟
بهاره‌ه‌ه آی بهاره‌ه‌ه‌ه
چه می دونم !!!
سردرگم
مرا عاشق ترین دیوانه ی مجنون نخوان...
همسفر
ياد ياران
یازدهمین عصر شعر موعود
کوچ
شعری که خیلی دوست دارم
فاجعه
مسئولیت
وقت رفتن
نا سازگاری
سلام دوباره
گرد گيري
تظاهر
سفر
دومين روز . . .
خيال ابريشمي
رسم دنیا ...
غریزه جنسی
زندان
معشوق
می‌خواهمت چنان که تن خسته خواب را ...
صدا
گاهي اوقات خيلي اتفاقات مي‌افته ولي در اصل هيچ اتفاقي نيفتاده
هنر و جنون
اولین شعر

All Rights Reserved By SNowball